Sjølv Norseman-vinnaren fekk det tøft: – Ikkje gjennomført nokon stader i verda

– Aaaah, roper Kristian Grue og kastar seg ned på «tjukkasen» i smerter.

I timevis har han sprunge, svømt og sykla inne på Noregs idrettshøgskole. Faktisk er han første person i verda som vinn konkurransen han nettopp er ferdig med.

Nå vrir han seg i smerter. Krampa sit både framme og bak i låra. Rundt han står fullt av forskarar og idrettsekspertar.

– Det her er ikkje bra nok. Eg hadde ikkje det der problemet i det heile da eg gjorde dette, spøker ein i mengda.

– Eg er for dårleg trena i forhold til deg, veit du, svarer Grue med eit smil.

– Uvanleg

At Grue er dårleg trena, stemmer ikkje. Han har vunne Norseman, som blir rekna som den hardaste triatlonen i verda, to gonger.

No ligg han i idrettshallen på Noregs idrettshøgskole og har nettopp gjennomført tidenes første innandørs Ironman-konkurranse. Ein Ironman består av 3800 meter med svømming, 180 kilometer på sykkel og blir avslutta med ein full maraton. Norseman, som altså Grue har vunne, er same distanse.

Laurdag klokka 05.00 starta konkurransen. Før sola var i nærleiken av å stå opp, gjekk ti kvinner og ti menn i bassenget ved Sognsvann.

Rundt utøvarane står ei rekke studentar, professorar og forskarar. Dei skal kartlegge kvar minste detalj. Blant anna for å finne ut korleis hjartet blir påverka av ein ekstrem uthaldsprøvelse.

– Vi er ute etter kva som skjer med kroppen når du gjennomfører ein lang og hard konkurranse. Vi er interesserte i hjarte og lunger og musklar og sjå korleis kroppen heng saman i løpet av heile løpet, seier Gøran Paulsen, professor ved Institutt for fysisk prestasjonsevne på NIH.

Både før, under og etter konkurransen, blir utøvarane testa.

– Nå gjer vi alt samtidig, det er litt uvanleg. Vi pleier å ta ein og ein forsøksperson. Så er det det at det varer så lenge og at vi får gjort analysar mens dei held på. Ofte kan ein teste før og etter konkurranse, men nå er vi midt i konkurransen og kan teste mens dei held på, forklarer Paulsen.

Pengar til ei god sak

Dei konkurrerer for ei god sak. Rundt ein halv million kroner håpar dei å samle inn til «Aktiv mot kreft».

Inntektene kjem blant frå fire firma som har betalt for å delta i konkurransen. Firmaa stiller med tre utøvarar kvar og gjennomfører konkurransen som ein stafett.

– Dei her er klin galne. Eg vil nesten seie at det her er verre enn det dei andre her held på med. Dei må, minimum, svømme 500 meter, sykle 30 kilometer og springe 10 kilometer. Her er det direktørar i store firma som har bede dei tilsette om å kline til, samle inn mange pengar til «Aktiv mot kreft», for å gjennomføre ein fullverdig Ironman innandørs, fortel initiativtakar Lars Haugvad til NRK.

– Dette prosjektet er eit event som ikkje er gjennomført nokon stader i verda. Vi har 20 individuelle deltakarar som blir forska på kontinuerleg. Vi starta for ei veke sidan. Vi testar alt som har med kropp, mental helse og prosessane som skjer undervegs, seier Haugvad.

– Håpar ikkje det skjer

Rundt klokka 14.00 er Grue ferdig med distansen. Han trekker pusten og går inn på laboratoriet. No er det blodprøver og eit par andre testar, før han tuslar slukøyra tilbake til tredemølla for eit siste krafttak.

For etter å ha gjennomført ein heil Ironman, skal utøvarane gjennom ein test av maksimalt oksygenopptak.

Testen fungerer slik at dei spring på ei tredemølle. Farten blir gradvis skrudd opp og utøvarane skal springe til dei ikkje klarer meir.

Grue går opp på mølla og prøver å motivere seg sjølv.

– Eg håpar ikkje det skjer, men eg fryktar at krampa kan ta meg, seier han til ein av forskarane.

– Ser du fram til dette? spør NRK.

– Nei, seier Grue med eit stort glis om munnen, før han legg til:

– Vanlegvis, når du kjem i mål på ein fulldistanse Ironman, så er det du har gledd deg til dei siste to–tre timane å legge deg ned å slappe av. No ser eg at målstreken er litt lenger fram. Nokre minutt til med vondt, så er vi der.

Nokre minutt seinare vrir han seg i smerte. Han prøver å reise seg, men fell raskt saman igjen. Krampa tok han.

– Det har vore monotont og tøft muskulært. Eg sleit relativt mykje med kramper på løpinga, så det blei relativt roleg fart, men det blei vondt for det, seier Grue.

Publisert 03.11.2026, kl. 05.10