Den Bourgondiër uit Wilrijk is de 'Brasserie van het Jaar': van klassieke garnaalkroket tot avontuurlijke kalfshersentjes

Chef Jeroen Daman had een korte nacht na het winnen van de award van Gault&Millau.

RegioWilrijk

Den Bourgondiër in Wilrijk is door Gault&Millau uitgeroepen tot brasserie van het jaar. "Onze mailbox voor reservaties is ontploft", zegt chef en eigenaar Jeroen Daman. De zaak is nog maar een goed jaar overgenomen. De culinaire gids looft "het zeer verzorgde en smakelijke nostalgische repertoire van Frans-Belgische klassiekers."

"Prima garnaalkroketten, kikkerbillen, paling in ’t groen en mosselen, naast een kreeftenmenu en chateaubriand", schrijft Gault&Millau over Den Bourgondiër in Wilrijk. Volgens de culinaire gids is de zaak in het oranje-rode hoekpand dé brasserie van het jaar.

"Het was een korte nacht", zegt chef Jeroen Daman (40). "We wisten gisteren op de uitreiking niet dat we deze award zouden winnen. Uiteraard zijn we enorm blij. Mijn telefoon staat niet stil en ik denk dat er 160 mails zijn binnengelopen voor reservaties".

Huisbereide garnaalkroketten.

In de gelagzaal van het restaurant vallen de muurschilderingen van Keizer Karel op, naast het homarium, de open wijnkelder en de Berkelsnijmachine. "Steak tartaar, dame blanche en sabayon worden sfeervol door medewerkers in de zaal bereid", aldus Gault&Millau. Jeroen wil kwaliteit en service bieden op niveau.

"Mensen komen hier inderdaad voor de klassiekers, die staan altijd op de kaart. We mikken op een toegankelijke keuken, maar volgens de regels van de kunst. Het moet gewoon correct en goed gemaakt zijn", zegt hij. "Mijn voorbeelden? Franse chefs als Bocuse en Escoffier."

De kaart van Den Bourgondiër heeft veel meer te bieden dan vol-au-vent, garnaalkroketten of steak. Die klassiekers zijn scherp geprijsd in vergelijking met andere Antwerpse zaken.

"Ook avontuurlijke restaurantbezoekers komen bij ons aan hun trekken", zegt Jeroen."Ik werk heel graag met minder bekende soorten vlees. Gefrituurde kalfshersentjes, ossenstaart, niertjes ook. Er is steeds meer interesse voor die keuken. Jonge mensen willen dat ontdekken. Ook dat kan bij ons", zegt Jeroen.

"Een deel van ons menu verandert constant. Daarnaast zijn er de consistente klassiekers. Door die combinatie zien we dat veel klanten blijven terugkomen."

Op onze sluitingsdagen sta ik tot 's nachts alleen in de keuken om alles voor te bereiden

Jeroen Daman, chef van Den Bourgondiër

Voor Jeroen en zijn vrouw Evelyn is de award van Gault&Millau een bekroning voor hun jonge zaak. "We hebben Den Bourgondiër overgenomen in augustus 2025. Sindsdien hebben we altijd goed gedraaid, hout vasthouden." Terwijl Jeroen het zegt, grijpt hij letterlijk naar zijn houten barkast. Iets wat hij nog een paar keer zal doen tijdens ons gesprek. "De horeca is hard werken, mijn gezin en mijn leven hangen hiervan af."

Als chef staat hij helemaal alleen in de keuken. "Vandaag en morgen zijn we gesloten maar ik sta tot 's nachts in de keuken voor de mise en place. Mijn groenten en vlees komen vandaag aan", zegt hij. "Ik werk altijd met verse kwaliteitsproducten."

Intussen is schoonbroer Hendrik gearriveerd voor dé klus van de dag. Aan de voorgevel moet het gele plakkaat van Brasserie van het Jaar opgehangen worden. 

De award komt op de gevel.

Zelf zou Jeroen zijn zaak eerder omschrijven als een gastrobistro dan een klassieke brasserie. "Een ding staat vast: we willen er zijn voor elke gast. Of je nu één gerecht komt eten of een heel menu. De amuses, het brood en het chocolaatje van de chocolatier horen er altijd bij", zegt Jeroen.

"Door een culinaire award zoals deze, zullen de klanten ook van wat verder komen", zegt de chef. "Toen we van Michelin een Bib Gourmand kregen, zagen we dat effect. We kregen ook klanten van over 't water en niet alleen van Wilrijk", zegt Daman.

Waarom brasserie? Brasserie is het Franse woord voor brouwerij. Toch gebruiken we het vandaag voor een horecazaak waar je iets kan eten en drinken. Waar komt dat? 

Eind 19e eeuw verhuizen veel families van de Elzas naar Parijs. Ze deden dat omdat ze Fransman wilden blijven nadat de Duitsers in 1871 de grensstreek hadden geannexeerd.

Bij de volksverhuizing namen de Elzassers hun traditie van het Brauhaus mee naar de lichtstad. Dat waren bierbrouwerijen waar je ook iets kon eten. Ze werden een knallend succes in Parijs, en de benaming vervaagde naar een eetcafé ook al stond er geen bierketel te pruttelen.