Een meisje van 14 mag niet naar een psychiatrische voorziening omdat die 12 kilometer buiten haar arrondissement ligt.
Artikel luisteren
5min
Meer info
Een meisje van 14 mag niet naar een psychiatrische voorziening omdat die 12 kilometer buiten haar arrondissement ligt. Een jongen van 7 krijgt geen plek in een leefgroep omdat hij nog niet naar school gaat. Kinderen en jongeren krijgen niet altijd de hulp die ze nodig hebben, klaagt kinderrechtencommissaris Caroline Vrijens aan in haar jaarverslag. Ze pleit voor een betere samenwerking.
Maria is 14 jaar en slachtoffer van mensenhandel. Ze heeft ernstige psychologische problemen en vermoedelijk een verstandelijke beperking. De afgelopen jaren bracht ze door in verschillende crisisopvangplaatsen. Er is een plaats in een gespecialiseerde psychiatrische voorziening, maar die ligt 12 kilometer buiten het bevoegde arrondissement. Maria mag dus geen gebruik maken van die plek.
Senne is 7 jaar, heeft hechtingsproblemen en vertoont agressief gedrag. Hij maakte een ernstig trauma mee. Hulpverleners zijn het erover eens dat hij nood heeft aan een kleine leefgroep met veel structuur en intensieve individuele begeleiding. Maar omdat hij niet naar school gaat, willen sommige voorzieningen hem geen plek geven. Hij heeft die ondersteuning en structuur nochtans nodig om naar school te kunnen gaan.
Kinderrechten mogen niet afhangen van leeftijd, woonplaats, diagnose of statuut
Caroline Vrijens, kinderrechtencommissaris
"Kinderrechten mogen niet afhangen van leeftijd, woonplaats, diagnose of statuut", klaagt kinderrechtencommissaris Caroline Vrijens aan in haar jaarrapport. "We moeten vertrekken vanuit de vraag wat een kind of jongere nodig heeft. Nu wordt er te vaak vertrokken van het aanbod en wat de voorwaarden daarvoor zijn. Daar botsen gezinnen veel te vaak op."
Nochtans doen voorzieningen wel hun best.
"Ik zie dat ze soms buiten de lijntjes kleuren om een kind toch verder te kunnen helpen", zegt Vrijens. "Maar we krijgen veel klachten over situaties waarbij een kind de nodige hulp niet krijgt. En wij zien maar het topje van de ijsberg. Soms bestaat er geen hulpaanbod omdat de problematiek erg complex is, soms ligt het aan de personeelstekorten en is de druk op voorzieningen erg groot."
Kinderrechtencommissaris Caroline Vrijens.
Voor jongeren weegt dat gebrek aan perspectief. "Ze beseffen dat ze soms andere hulp nodig hebben, maar die niet kunnen krijgen. Steeds wachten en niet weten wanneer ze de juiste hulp zullen krijgen, is heel lastig. Soms lukt naar school gaan daardoor ook niet en staat hun leven helemaal stil."
De kinderrechtencommissaris pleit daarom voor betere samenwerking binnen en over sectoren en regio's heen. Ze vraagt ook meer investeringen om maatwerk mogelijk te maken. Daarnaast wil ze een beter zicht op de échte omvang van de wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg.
Ogenschijnlijk kleine administratieve regels kunnen ook grote gevolgen hebben.
Zo is er het verhaal van een jongen met autismespectrumstoornis die gebruik maakt van het gratis busvervoer voor buitengewoon onderwijs (BuSO).
Hij wisselt binnen het BuSO van vestiging en opleidingsvorm. (In het buitengewoon onderwijs zijn er 4 opleidingsvormen, afhankelijk van de mogelijkheden en toekomstplannen van de jongere). Maar voor die nieuwe opleidingsvorm heeft hij niet het juiste attest, dus hij mag niet meer mee met de bus.
Foto ter illustratie.
Of er is de situatie van een 10-jarige jongen met het syndroom van Down. Hij kan het best terecht in een multifunctioneel centrum, maar de jongen heeft geen rijksregisternummer. De Belgische biologische vader kan de jongen niet erkennen omdat de moeder gehuwd is met een man die in het buitenland woont, maar van wie het adres niet gekend is. Er lopen procedures, maar intussen heeft de jongen geen toegang tot gespecialiseerde ondersteuning.
Vrijens klaagt ook aan dat de hulp die kinderen en jongeren krijgen erg afhankelijk kan zijn van de postcode waarin ze wonen. "Hoe OCMW's de regels toepassen kan erg verschillen tussen gemeenten waardoor ook de rechten van kinderen op een heel andere manier vormgegeven worden."
Sommige gemeenten zoeken sterk naar oplossingen voor dak- en thuisloze jongeren, in andere gemeenten staan die jongeren er alleen voor
Caroline Vrijens, kinderrechtencommissaris
Dat is ook te merken als het gaat over huisvesting. Het Kinderrechtencommissariaat kreeg opvallend meer meldingen over woononzekerheid, gebrekkige woonkwaliteit en de moeilijke toegang tot betaalbare huisvesting.
"In sommige gemeenten zijn er verschillende noodwoningen, in andere zijn er geen. Dus een gezin is heel afhankelijk van wat beschikbaar is. Sommige gemeenten zoeken ook sterk naar oplossingen voor dak- en thuisloze jongeren, in andere gemeenten staan die jongeren er alleen voor."
Source: VRT NWS · Sanne Baeck
At a glance
- Topic
- World
- Country
- 🇧🇪 BE
- Publisher language
- NL
- Added to Allnira