"In Hanoi struikel ik in de straten bijna over de brommers", zegt Fabrizio.

Artikel luisteren

5min

Meer info

Fabrizio Simone heeft een massagesalon in Genk en is niet vies van een uitdaging. Hij liep als slechtziende al met succes de marathons van Rome, Antwerpen en Genk. Zijn plan om helemaal alleen naar Vietnam te reizen deed familie en vrienden toch even de wenkbrauwen fronsen. "Het kriebelde al zo lang om dit te doen", zegt Fabrizio er zelf over, "intussen zit ik al een week in Vietnam en ik heb er geen spijt van."

"Ik wilde graag massageles volgen in het buitenland", begint Fabrizio. "Ik ben dan gaan zoeken. Om te beginnen koos ik Vietnam, louter omdat ik Vietnamees eten zo lekker vindt", lacht hij, "en ik ben dan terechtgekomen bij Omamori Spa in Hanoi."

"Omamori Spa is een sociale onderneming waar blinde en slechtziende mensen werken en waar zij de kans krijgen om professioneel aan de slag te gaan en daarvoor ook goed betaald worden. Dat sprak mij aan. Dat mensen met een visuele handicap een volwaardig beroep krijgen en zich waardevol voelen", vertelt Fabrizio.

Het is belangrijk om je nuttig te voelen en iets te betekenen in de maatschappij

"Daarnaar heb ik zelf ook altijd gezocht, naar een invulling van mijn leven waardoor ik mij nuttig voelde en deel kon uitmaken van de maatschappij", gaat hij verder. "Ik was al leerkracht en werkte bij het Federaal Voedselagentschap. Nu heb ik mijn eigen massagesalon en vertel ook in scholen over mijn beperking en de moeilijkheden die ik daardoor ondervind. Ik heb het gevoel dat alles nu pas in zijn plooi valt en dat ik heb gevonden wat ik graag doe en waar ik goed in ben."

"Bij Omamori Spa kunnen buitenlandse masseurs ook les volgen en zo kennismaken met verschillende soorten massage", legt Fabrizio uit. "Ik heb Vietnamese massage gekozen, een massage zonder olie die vooral werkt met drukpunten."

"De oefeningen worden eerst bij mij gedaan, zodat ik kan voelen hoe het is en wat ik moet doen. Dan mag ik het zelf proberen bij iemand die vrijwillig model is. De lessen zijn echt heel fijn. De lesgever kan nauwelijks Engels, maar we communiceren via chatgpt en dat lukt vrij goed." 

Fabrizio oefent zelf de Vietnamese massage op een model.

Als ik nu een probleem heb, kan ik niemand bellen om mij snel te komen helpen, dat maakt het wel spannend

"Het is niet de eerste keer dat ik alleen reis", vertelt Fabrizio nog. "Ik ben ook alleen naar Porto, Berlijn en Wenen geweest. Maar dit is bijzonder, omdat je aan de andere kant van de wereld zit. Als ik nu een probleem heb, kan één van mijn broers niet snel komen om mij te helpen. Dat maakt het extra spannend."

"Het moeilijkste voor mij in Hanoi is het drukke verkeer", gaat Fabrizio verder. "Ik heb niet het gevoel dat er hier verkeersregels zijn. Als het groen is voor voetgangers, zoeven er nog altijd brommers en auto's voorbij. Er zijn ook geen rijstroken of lijnen en ieder gaatje in het verkeer wordt snel opgevuld. Het is een hels kluwen van voertuigen."

"De receptionist van mijn hotel, die in België heeft gewerkt, vertelde me dat je in één ruk moet oversteken. Je kan niet blijven wachten aan de kant van de weg. Je moet gewoon starten met oversteken en blijven gaan. Als je onderweg stopt, zijn de bestuurders van brommers en auto's in de war en gebeuren er ongelukken."

"En dan zijn er de stoelen die op het voetpad staan, de brommers die daar geparkeerd worden, het afval, ... Ik loop me geregeld vast zodat ik niet meer door kan en terug moet. Dat is echt horror. Ik had bij mijn eerste wandeling ook nog gekozen voor de straat waar een trein doorrijdt. Het zweet brak mij uit. Ik ben dan het eerste het beste massagesalon in gevlucht om te ontstressen."

De straat waar Fabrizio zijn eerste wandeling maakte in Hanoi.

Ik heb ook mijn witte stok meegebracht. In mijn België gebruik ik die nooit, maar hier is die zeker nuttig

"Een truc in het verkeer is ook achter mensen aan lopen", zegt Fabrizio nog. "Als ik zie dat mensen oversteken, volg ik hen, in de hoop dat ik samen met die persoon veilig aan de overkant raak. Tot nu toe is dat goed gegaan, al heb ik vaak al heel angstige momenten gehad. Ik heb ook mijn witte stok meegebracht. In België gebruik ik die nooit, maar hier is die zeker nuttig."

"De eerste dag heb ik het aangedurfd om 's morgens vroeg te gaan lopen, want ik sport graag", vult Fabrizio aan, "maar ik kon niet goed inschatten welke richting ik uit moest. Daardoor stond ik plots midden in een tempel waar mensen aan het bidden waren. Dat was wel grappig."

In deze tempel kwam Fabrizio onverwacht terecht tijdens zijn ochtendjogging.

"Betalen is ook geen makkelijke", vult Fabrizio nog. "Een egg coffee (een zoete Vietnamse koffiedrank met een romige schuimlaag van opgeklopt eigeel, gecondenseerde melk en suiker bovenop sterke koffie, nvdr) kost 40.000 dong. De geldbriefjes hebben dus heel veel nulletjes. Ik moet er met mijn neus op gaan hangen om te checken of ik niet te veel betaal. Bovendien hebben de verschillende geldbriefjes bijna dezelfde kleur. Dat maakt het nog moeilijker."

"Volgende week, als mijn cursus is afgelopen, ga ik proberen wat sightseeing te doen en uitstapjes te maken, vooral naar plaatsen waar het rustiger is", zegt Fabrizio nog. "Tot dan vlucht ik een koffiehuisje of massagesalon in om even uit te blazen als de drukte mij te veel wordt. Al die prikkels en constant op mijn hoede zijn, maakt het voor mij heel vermoeiend. Maar ik heb nergens spijt van. Dit is voor mij weer een overwinning, maar vooral een unieke ervaring."

Source: VRT NWS · Hilde Lieten

At a glance

Topic
World
Country
🇧🇪 BE
Publisher language
NL
Added to Allnira