Na een tocht van 8 jaar komt de Europees-Japanse ruimtesonde BepiColombo aan bij Mercurius (artistieke impressie)

Artikel luisteren

5min

Meer info

Na een tocht van 8 jaar komt de Europees-Japanse ruimtemissie BepiColombo aan in een baan rond Mercurius. Wetenschappers hopen meer te leren over de raadselachtige planeet, waarover maar weinig bekend is. Het is nog maar de 3e ruimtemissie ooit naar Mercurius, en de eerste Europese.

Hoe kan er ijs zijn op een planeet waar het tot 450 graden heet wordt? Waarom krimpt Mercurius sneller dan gedacht? En wat zijn die mysterieuze holtes op het oppervlak? Het zijn raadsels die BepiColombo de komende jaren moet helpen te ontrafelen.

Met 10 miljard kilometer op de teller komt de Europees-Japanse  in de loop van vandaag eindelijk aan in een baan om Mercurius. 8 jaar na de lancering in 2018.

BepiColombo bestaat eigenlijk uit 2 satellieten, een Europese en een Japanse, die vanaf december afzonderlijk rond Mercurius zullen vliegen. Ze zullen geleidelijk in een lagere baan om de planeet komen, om uiteindelijk in april 2027 te starten met hun wetenschappelijk onderzoek.

De verwachtingen zijn hoog, want er is nog niet veel bekend over Mercurius. BepiColombo is nog maar de 3e missie ooit die de planeet bezoekt, na 2 Amerikaanse ruimtemissies in 1974 en 2011.

Die ontdekten vooral dat Mercurius nog eigenaardiger is dan eerst gedacht.

Zo zijn er tijdens de vorige NASA-missie sterke aanwijzingen gevonden dat er ijs is op Mercurius, in de kraters op de polen van de planeet. Die ontdekking verbaast astronomen tot op vandaag. Niemand had ooit gedacht dat er water, laat staan ijs, zou voorkomen op een planeet op 'amper' 58 miljoen kilometer van de zon.

Harde bewijzen voor dat ijs zijn er nog niet. Het ijs is nooit rechtstreeks geobserveerd, maar BepiColombo heeft de instrumenten aan boord om dat wel te doen. Ook de hoeveelheid water zou kunnen worden gemeten.

Een ander raadsel zijn de vele, mysterieuze holtes op het oppervlak. Die zijn mogelijk ontstaan door gassen die ontsnapt zijn uit de bodem van Mercurius. Als BepiColombo kan aantonen dat de holtes veranderen, zou dat bewijzen dat Mercurius geen dode planeet is. 

Kleine holtes in de Kertész-krater op Mercurius, ontdekt door de Messenger-ruimtemissie van NASA naar Mercurius in 2013. Het is een mysterie hoe die holtes zijn ontstaan.

En Mercurius heeft nog andere eigenaardigheden. Ondanks zijn bescheiden omvang heeft de planeet een opvallend grote ijzerkern en een verrassend sterk magnetisch veld. Bovendien is ze een stuk donkerder dan verwacht.

Alsof dat nog niet genoeg is: Mercurius krimpt ook sneller dan gedacht. Uit recent onderzoek is gebleken dat de planeet sinds zijn ontstaan al 23 kilometer kleiner in diameter is geworden.

BepiColombo heeft dus een hoop werk te doen. De Europese en de Japanse satelliet hebben daarom elk een andere taak gekregen. 

Zo zal de Europese satelliet vooral focussen op de inwendige structuur van Mercurius en zijn oppervlak. Camera's aan boord zullen het oppervlak in ongeziene resolutie in kaart brengen. 

De Japanse satelliet gaat vooral het magnetisch veld van de planeet verder bestuderen.

De Europese en Japanse satelliet koppelen in december van elkaar los om vanaf dan afzonderlijk rond Mercurius te vliegen.

Hoewel het echte werk dus eigenlijk nog moet beginnen, heeft BepiColombo er al een gevaarlijke reis opzitten.

Mercurius staat relatief dicht bij de aarde (minimaal zo'n 77 miljoen kilometer), maar ernaartoe vliegen is allesbehalve eenvoudig.

Omdat Mercurius zo dicht bij de zon staat, is een ruimtetuig nodig dat bestand is tegen de extreme hitte en straling van de zon.

Het is ook opletten voor de enorme zwaartekracht van de zon. Die kan een ruimtevaartuig zo hard versnellen dat op tijd remmen niet meer mogelijk is.

BepiColombo heeft daarom een ingewikkelde omweg moeten volgen, via andere planeten, om zo uiteindelijk met de juiste snelheid en richting in een baan om Mercurius te komen. 

Voor de liefhebbers van weetjes: een dag op Mercurius duurt twee keer zo lang als een jaar. Dat komt doordat Mercurius snel om de zon draait en tegelijk traag om zijn eigen as. 

De planeet draait in 88 aardse dagen om de zon. Maar 1 dag op Mercurius (van zonsopgang tot zonsopgang de volgende dag) duurt 176 aardse dagen. Op Mercurius zou je de volgende dag dus 2 jaar ouder zijn.

Source: VRT NWS · Wim De Maeseneer

At a glance

Topic
World
Country
🇧🇪 BE
Publisher language
NL
Added to Allnira