Matts is 14 en speelt straks mee in eerste Belgische amputatievoetbalcompetitie

Matts droomt van een carrière bij de nationale ploeg.

Artikel luisteren

5min

Meer info

Een mijlpaal voor het Belgische amputatievoetbal: voor het eerst nemen de Belgische ploegen het tegen elkaar op in een nationale competitie. In aanloop naar die wedstrijd ging VRT NWS langs bij Matts (14), die uitkomt voor Royal Antwerp FC. "Ik ben zonder scheenbeen geboren, waardoor mijn ouders de beslissing moesten maken om mijn been te laten amputeren als baby. Ze hebben de goede keuze gemaakt."

We zitten in de veranda bij Matt thuis. Het is een bijzonder spannende dag voor de jonge voetballer. Niet alleen omdat hij een interview geeft, maar vooral omdat hij voor het eerst met de amputatieploeg van Royal Antwerp FC aantreedt in een officiële nationale competitie.

"Ik kijk er enorm naar uit, maar ik heb ook wel wat stress", vertelt de 14-jarige.

Naast Matts zit zijn grootste supporter én zijn trainer, papa Danny. "Het is heel plezant om hem te trainen, al vindt hij dat soms wat minder leuk", lacht Danny. "Als trainer moet je tijdens een wedstrijd soms streng zijn. Maar als de wedstrijd gedaan is, dan stoppen we er best over."

Danny is niet alleen de vader van Matts, maar ook zijn trainer.

De ambities zijn duidelijk. Ook tegen KRC Genk hoopt Matts straks te winnen. "In principe moeten we dat kunnen, want het is de nieuwste ploeg en ze zijn wat zwakker. Maar je weet natuurlijk nooit." Waar hij op het veld zal staan, heeft hij ook al in gedachten: links vooraan of in de spits.

In de gloednieuwe Ottobock Amp Football League Belgium nemen voorlopig 3 teams het tegen elkaar op: Club Brugge, KRC Genk en Royal Antwerp FC. Verspreid over 3 speeldagen per seizoen spelen de ploegen telkens 2 wedstrijden. Vandaag vindt in Genk de allereerste speeldag plaats.

Matts werd geboren zonder scheenbeen. Toen hij amper 5 maanden oud was, moesten zijn ouders de moeilijke keuze maken om zijn been te laten amputeren. Zeer ingrijpend, maar Matts staat er vandaag volledig achter. 

"Ik vind dat ze een goede keuze hebben gemaakt, want anders zou ik nu niet kunnen sporten enzo", zegt hij nuchter.

We moesten toen kiezen tussen een langdurig traject van reconstructieve operaties of een amputatie

Danny, vader en trainer van Matts

Voor zijn papa Danny was die beslissing destijds allesbehalve vanzelfsprekend. "Tijdens de zwangerschap was er sprake van een 'klompvoetje', maar bij de geboorte bleek de afwijking veel ernstiger. We moesten toen kiezen tussen een langdurig traject van reconstructieve operaties of een amputatie."

"Dat was een heel zware periode. Ik had al 2 dochters, maar Matts is het eerste kind van de mama. Ook daarna was het soms moeilijk, om hem te leren stappen, bijvoorbeeld." Toch probeerde het gezin altijd vooruit te kijken. "Uiteindelijk: wanneer is iets een beperking? Ik zeg altijd dat het pas een beperking is als je er zelf een beperking van maakt."

Bij Antwerp heeft Matts zijn plek helemaal gevonden. Een jeugdploeg in het amputatievoetbal is er niet, maar de jongen voelt zich ondanks het leeftijdsverschil met zijn ploeggenoten helemaal thuis tussen de volwassenen.

"Het is heel tof om te doen", vertelt de tiener. "Omdat veel ploeggenoten ook een stukje ouder zijn, heb ik ook veel van hen kunnen bijleren. Ze geven me vaak tips tijdens onze wekelijkse training. Het is een heel warme ploeg."

Ik hoop dat ik later bij de nationale ploeg kan spelen, maar dat mag pas vanaf ik 16 jaar ben

Matss

Toch mikt de jongen nog hoger. "Ik hoop dat ik later bij de nationale ploeg kan spelen, maar dat mag pas vanaf ik 16 jaar ben."

De amputatieploeg van Antwerp telt in totaal een 7-tal spelers.

Het spel zelf is wel net iets anders dan het klassieke voetbal. Er staan minder spelers op het veld, het terrein is wat kleiner en de spelers bewegen zich voort op krukken. "Die krukken zijn eigenlijk een verlengde van onze armen, zeg maar. Als iemand bewust de bal ermee raakt, is het hands", weet Matts.

Een wedstrijd duurt 2 keer 25 minuten. "Dat is zeer vermoeiend", benadrukt Danny. "Je moet maar eens proberen om 50 minuten op krukken te voetballen."

Onze keeper heeft maar 1 arm, maar als je ziet welke ballen hij uit zijn doel haalt, daar zouden heel veel gewone keepers van staan te kijken

Danny, vader en trainer van Matts

De sport verdient dan ook meer respect en bekendheid, vindt de trainer. "Onze keeper heeft maar 1 arm, maar als je ziet welke ballen hij uit zijn doel haalt, daar zouden heel veel gewone keepers van staan te kijken. Daar moet je enorm veel respect voor hebben."

De competitie heeft nood aan meer spelers en ploegen.

Om de sport nog verder te laten groeien, zijn vooral nog véél meer spelers nodig. "Daarom willen we de sport meer onder de aandacht brengen. Er zijn heel veel mensen met een amputatie die misschien niet weten dat ze deze sport kunnen beoefenen."

In landen als Duitsland, Nederland, Engeland en Polen staat het amputatievoetbal al veel verder. Danny hoopt dat België snel kan volgen. "Idealiter komen we aan 5 of 6 ploegen in onze competitie, zodat we echt een ranking kunnen opmaken. Al die mannen dromen ervan om verder te geraken en op Europees niveau te spelen."