Lucien uit Hasselt is al 45 jaar vrijwilliger en gaat met de hele familie van deur tot deur: "Wie niet meedoet, mag met Kerstmis niet binnen"

Voor ze de straat optrokken vandaag, poseerde de hele familie even voor 11.11.11.

Artikel luisteren

5min

Meer info

Lucien Fastré is vandaag in de bloemetjes gezet, omdat hij al 45 jaar lang vrijwilliger en trekker is bij 11.11.11 in Hasselt. Daarom kreeg hij vandaag bezoek van de directie van de koepelorganisatie. Maar stilzitten zat er niet in. Ook vandaag trok hij de straat op, wat hij ondertussen met zijn kinderen en kleinkinderen doet. 

Engagement heeft altijd in Lucien gezeten, maar hij kwam eerder toevallig bij 11.11.11 terecht. "In 1981 klopte iemand om 22 uur 's avonds op zijn deur. "Het was de toenmalige kapelaan", vertelt hij.

"Hij had het zelf te druk om rond te gaan en toen ben ik ingesprongen. Hij gaf me een lijstje met namen en adressen en ik ben langsgegaan. Gelukkig wilde bijna iedereen ons steunen. Na '81 heeft de kapelaan dan ook nooit meer gevraagd om het terug over te nemen", lacht de Hasselaar. 

Vrijwilliger zijn is niet altijd even gemakkelijk. "Soms zijn mensen echt onvriendelijk of zeggen ze lelijke dingen. Dan zeg ik tegen de vrijwilligers dat ze er volgend jaar niet meer moeten aanbellen. Ze moeten zich niet laten uitschelden voor een nobel doel. Gelukkig zijn dat echt uitzonderingen." 

Het liefje van mijn kleinzoon heeft zich ziek gemeld, dat ga ik toch eens moeten onderzoeken

Vrijwilliger Lucien

Toch staat hij ondertussen aan het hoofd van een goed draaiende groep van 32 vrijwilligers. "Ze zijn moeilijk te vinden. Daar zitten ook zeventigers bij. Mensen mogen van mij blijven helpen zolang ze dat willen en kunnen."

"Ik heb 3 kinderen gekregen. Die heb ik natuurlijk meteen meegesleurd. Toen ze nog klein waren, was dat in de buggy. Wanneer ze groter waren, mochten ze zakjes dragen of aanbellen." 

Ondertussen zet de hele familie zich mee in. "Zo steunen we het goede doel en natuurlijk is het ook fijn om mijn grootvader te helpen", vertelt kleinzoon Warre Meert (22).

"Ik ben van jongs af aan meegegaan met mijn ouders, het is een beetje een gewoonte. Ik ben erg trots op hem. 45 jaar dit doen, vraagt heel veel engagement. Ik hoop dat we het kunnen blijven doen. Hij is ook erg trots op ons." 

Warre (links) en Casper (rechts) zijn erg trots op hun grootvader Lucien.

Ook kleinzoon Casper Geus (16) houdt van de familietraditie. "11 november is voor ons geen vrije dag, maar het is mooi dat we de dag met elkaar doorbrengen. Het is een kleine moeite om opa te plezieren. Het goede doel helpen is een bonus. Bovendien is het leuk om soms met mensen een praatje te slaan. Dan nemen we met plezier het herfstweer erbij." 

Lucien zelf is inderdaad erg trots. "Vandaag zeuren ze misschien over het weer of onvriendelijke mensen, maar volgend jaar weet ik dat ik op iedereen kan rekenen. Wie niet meedoet, mag er niet in op Kerstmis."

"Dat is een grapje natuurlijk. Al heeft het vriendinnetje van een kleinzoon zich ziek gemeld. Dat ga ik toch eens moeten onderzoeken", grapt de vrijwilliger nog. 

Bij 11.11.11 is men ook erg blij met de inzet van Lucien en zijn familie. "Lucien inspireert me enorm", vertelt directeur Els Hertogen van 11.11.11. "Het feit dat zijn kinderen en kleinkinderen hier staan, bewijst ook dat je de fakkel van solidariteit kan doorgeven. Dat geeft hoop." 

Gevraagd naar een verklaring waarom sommige vrijwilligers zo lang blijven doorgaan, wijst Hertogen naar het flexibele karakter. "Onze boodschap is in die decennia niet veranderd. Iedereen doet ertoe, ongeacht je geboorteplaats. Wat wel gewijzigd is, is hoe we het aanpakken. Je kan van deur tot deur gaan, je kan spaghetti koken en verkopen of een volleybaltoernooi organiseren." 

Lucien kreeg onder meer een boeketje bloemen van 11.11.11-directeur Els Hertogen

De organisatie bestaat zelf 60 jaar, maar het werk is niet klaar. "Er worden nog steeds veel mensenrechten geschonden. Ongelijkheid groeit. Mensen worden geïmpacteerd door een klimaatcrisis. Tegelijkertijd wordt er geknipt in budgetten voor ontwikkelingssamenwerking. Actie voeren op een hedendaagse manier blijft nodig." 

Dit najaar richt de organisatie de schijnwerpers extra op seksueel geweld in Oost-Congo. "Daar sleept al 30 jaar lang een conflict aan. Seksueel geweld wordt daarbij ingezet en dat heeft dramatische gevolgen voor de slachtoffers. Heel wat mensen werken ter plekke in moeilijke omstandigheden. Om dat te kunnen blijven doen, zamelen we geld in." 

Lucien en zijn familie trekken alvast weer de straat op om potloden, wenskaarten en chocolade te verkopen voor het goede doel. "Die belangstelling hoeft eigenlijk niet voor mij. Ik hoop het nog enkele jaren te doen, zolang ik oké ben", besluit Lucien nuchter.