"Ik wil bij mijn kinderen sterven": terminaal zieke arts Mohammed sleept Belgische staat voor rechter

De Palestijnse chirurg Mohammed Ayesh heeft nog maar een paar maanden te leven.

Artikel luisteren

5min

Meer info

"Ik heb aanvaard dat ik nog maar enkele maanden te leven heb, maar niet dat ik alleen zal sterven", zegt de Palestijnse chirurg Mohammed Ayesh (49) die in ons land erkend is als vluchteling. Hij dagvaardt de Belgische staat omdat zijn vrouw en 4 kinderen, ondanks hun goedgekeurde visa voor gezinshereniging, nog altijd vastzitten in Gaza. Ayesh lijdt aan een agressieve vorm van uitgezaaide longkanker. Vandaag wordt de zaak ingeleid voor de Brusselse rechtbank.

Samenvatting:

• De Palestijnse arts Mohammed Ayesh (49), die in België erkend is als vluchteling, heeft uitgezaaide longkanker en nog maar enkele maanden te leven.

• Zijn vrouw en 4 kinderen zitten vast in Gaza, hoewel ze een goedgekeurd visum voor gezinshereniging hebben. Ayesh dagvaardt daarom de Belgische staat voor de Brusselse rechtbank van eerste aanleg, en de zaak wordt vandaag ingeleid.

• Ayesh vraagt een evacuatie van zijn gezin: "Ik heb mijn kanker al lang aanvaard, maar ik kan niet aanvaarden dat ik alleen zal sterven."

"Ik ben gisteren bij de oncoloog geweest", vertelt de Palestijnse chirurg Mohammed Ayesh (49). "Die vertelde me dat mijn kanker steeds agressiever wordt. Binnen enkele maanden zal ik sterven. Als ik nog een jaar zou leven, zou dat al heel bijzonder zijn. Maar dat is niet het belangrijkste."

Het enige wat voor Ayesh telt, is zijn gezin zo snel mogelijk naar België krijgen. "Ik wil niet alleen sterven in een ziekenhuis, omringd door verpleegkundigen. Ik wil tussen mijn kinderen sterven, hen een laatste knuffel geven, hun handen aanraken...", vertelt hij geëmotioneerd.

Morgen is Ayesh precies 1 jaar in België. Tijdens de onderhandelingen tussen en Israël over de vrijlating van de gijzelaars kon hij als kankerpatiënt worden geëvacueerd naar Egypte. Daar werd hij 3 keer geopereerd en kreeg hij chemo- en radiotherapie, voordat hij naar België kwam.

Mijn tijd dringt. Vandaag kan ik nog praten, maar morgen misschien niet meer

Mohammed Ayesh

"Ik ben iedereen in België enorm dankbaar voor alles wat ze voor mij hebben gedaan. Iedereen heeft zo goed voor mij gezorgd. Maar ik vraag hen om mooie dingen te blijven doen", gaat Ayesh verder. "Alstublieft, ik hoop dat ze luisteren en op zijn minst een manier vinden om uitzonderlijke gevallen, zoals die van mijn familie, te evacueren. Mijn tijd dringt. Vandaag kan ik nog praten, maar morgen misschien niet meer."

"Ik vraag niet veel", gaat hij verder. "Is het onmogelijk om mij een beetje hoop te geven? Om mij de kans te geven om in het bijzijn van mijn familie te sterven?"

Ayesh heeft daarom de Belgische staat gedagvaard voor de Brusselse rechtbank van eerste aanleg. Het dossier wordt vandaag ingeleid. De rechtszaak moet duidelijk maken welke verplichtingen België heeft om de goedgekeurde gezinshereniging ook daadwerkelijk mogelijk te maken.

Ayesh probeert ondertussen contact te houden met zijn vrouw en 4 kinderen: Liza (4), Sara (12), Salma (16) en Nimer (19). Dat is niet eenvoudig.

Mohammed Ayesh met zijn gezin.

"In de Gazastrook is amper elektriciteit en amper water. Als mijn gezin internet heeft, bellen of sms'en we met elkaar. Maar de verbinding is altijd bijzonder slecht. Ik kan niet zomaar bellen zoals mensen dat hier gewend zijn. De batterijen van hun telefoons zijn voortdurend plat. Dan moeten ze opnieuw op zoek naar plekken waar andere generatoren staan. Het is onmenselijk."

Zowel voor mijn gezin als voor mij is de situatie gevaarlijk. Voor mij door die f*cking shit-kanker, voor hen omdat het Israëlische leger blijft aanvallen

Mohammed Ayesh

Ook het gevaar waaraan zijn gezin dagelijks wordt blootgesteld, weegt zwaar op Ayesh.

"Zowel voor hen als voor mij is de situatie gevaarlijk. Voor mij door die f*cking shit-kanker, voor hen omdat het Israëlische leger blijft aanvallen. Ze kunnen omkomen door bommen en raketten. Ze zijn niet alleen niet bij mij, hier in België, maar ik loop ook nog eens het risico om hen te verliezen."

"2 dagen geleden werd nog een ziekenhuis gebombardeerd. Daarbij kwamen 6 mensen om het leven, onder wie een arts. Als je naar de grens loopt, schieten ze je gewoon neer. Alle grenzen zijn afgesloten, zowel over land als via de zee en de lucht. De enige mogelijkheid is een evacuatie", vertelt Ayesh.

Ayesh is bijzonder gefrustreerd. "Mijn vraag is: waarom geef je mensen visa om naar België te komen, terwijl je weet dat evacuatie de enige manier is om Gaza te verlaten, en vervolgens gebeurt er niets?"

Of er nog hoop is? Ik geloof in justitie, in de regering en de Belgische staat

Mohammed Ayesh

De arts benadrukt meermaals hoe dankbaar hij de Belgische regering is, maar hoopt tegelijk dat die erin zal slagen zijn familie naar België te halen. Daarom stapt hij naar de rechtbank.

"Of er nog hoop is? Ik geloof in justitie, in de regering en de Belgische staat. Iedereen hier heeft mij bijzonder warm ontvangen en enorm goed geholpen. Maar alstublieft, haal mijn gezin naar hier."

Mohammed probeert zo vaak mogelijk naar zijn gezin te bellen.

Voor Ayesh is de aanwezigheid van zijn familie van groot belang. "Ik wil niet dat een vreemde mij naar het toilet moet brengen, maar mijn vrouw. Ik wil dat mijn zoon voor mijn hygiëne kan zorgen. Sorry dat ik het zo zeg, maar ik wil niet dat een vreemde man mijn lichaam wast."

"Ik heb mijn kanker al lang aanvaard, maar ik kan niet aanvaarden dat ik alleen zal sterven", besluit Ayesh.