Honderden mensen nemen afscheid van inspecteur Ellen uit VRT-programma Kristel

Ellen overleed aan een ongeneeslijke ziekte.

RegioMeulebeke

Honderden familieleden, vrienden en collega's hebben zaterdag afscheid genomen van Ellen Casteleyn uit Kluisbergen. Ze getuigde eind september in het VRT-programma Kristel over ongeneeslijk zieke mama's. Het werd geen klassieke begrafenis, maar een levensviering met verhalen, tranen en muziek, zoals Ellen het zelf wilde. 

"Het is vandaag mooi weer, en dat is geen toeval." Met die woorden begon de levensviering van Ellen Casteleyn. Ze overleed op 5 november aan baarmoederhalskanker. Over haar ziekte getuigde ze nog bij Kristel Verbeke, in het gelijknamig VRT-programma. Haar afscheidsviering was vandag in Meulebeke. In de zaal vloeiden veel tranen, want ook een verwacht afscheid doet pijn. Toch was er ook ruimte voor warmte en dankbaarheid.

De viering duurde meer dan 2 uur. Familieleden, vrienden en collega's vertelden over Ellen, een vrouw die mensen samenbracht. Aan het begin en het einde klonk The Last Post, een verwijzing naar haar werk bij de politie. 'Magic' van Xavier Rudd nodigde uit om te vertragen en de magie in kleine dingen te zien.

"Mijn plan was om je nooit meer los te laten. Zo kon ik je niet verliezen", zei haar broer Davy. Hij sprak over hun warme jeugd en een band die door de jaren heen sterker werd. "Alles wat je kon, heb je nog gedaan voor ons."

Na zijn brief volgde een minidocumentaire over hun reis naar Portugal. Daar wandelden ze samen de Fisherman's Trail, een wandeltocht langs de Atlantische Oceaan. Ellen noemde haar broer daarin haar rots. Hij hielp haar ook om, ondanks haar ziekte, een warm nest te creëren voor haar zoontje Rafa.

De kleine jongen stond centraal in Ellens leven en in haar keuzes. Ze wilde hem nog naar het 1e leerjaar zien gaan, en dat is gelukt. Ze schreef samen met lotgenote Chloë Van Den Broecke het boek 'Rafa de kleine avonturier': een kinderboek over een kleine avonturier die ontdekt dat je zelfs met tegenslagen op je pad nog een wondermooie reis kunt maken.

De volledige opbrengst van de verkoop van het boek gaat naar Warriors Against Cancer, de organisatie waar Ellen steun en plezier vond.

Wie Ellen kende, beschrijft haar als warm, creatief en eigenzinnig. Ook in moeilijke tijden bleef ze interesse tonen in anderen. Vrienden herinnerden zich reizen, wandelingen en de slappe lach. "Je bracht mensen samen en maakte elk moment bijzonder", zei schoolvriendin Kimberly.

Ellen was gek op keramiek en richtte in haar tuin een bijgebouw in als atelier. Daar maakte ze haar eigen urne. Collega's herinnerden zich haar als gedreven en loyaal. "Je werd op handen gedragen door je collega's vanwege je veerkracht en gedrevenheid, want ondanks die ziekte wilde je blijven werken", klonk het namens het korps.

Er was ook plaats voor iets heel gewoons. Vriend en collega Koen herinnerde zich haar favoriete soep, tomatensoep met balletjes. "Maar het moesten wel échte balletjes zijn", zegt hij. 

Aan het einde van de plechtigheid klonk Ellens eigen stem in een videoboodschap. Ze vertelde wat de ziekte haar had ontnomen, maar ook wat ze daardoor had kunnen beleven: werken met klei, wandelen met haar broer, reizen naar Japan en tijd doorbrengen met Rafa, familie en vrienden.

"Er waren zoveel mooie dingen dat die uiteindelijk altijd de bovenhand hebben genomen. Dus geniet van het leven en zorg voor elkaar", sloot ze af.