Bpost-CEO Chris Peeters voelt nog altijd impact van pesten: "Spreken voor groot publiek blijft uitdaging"

Artikel luisteren

5min

Meer info

"Op een podium staan, voelt als naar mijn verleden kijken. Toen was ik het mikpunt van pesterijen en van geweld." Dat vertelt Chris Peeters in 'Touché' op Radio 1. Als CEO van Bpost heeft hij vandaag een topfunctie, maar spreken voor grote groepen moest hij leren. "Mijn geboortevlek is nu eenmaal een deel van mij, dit is wie ik ben." 

Chris Peeters staat sinds 2023 aan het hoofd van Bnode, de groep waartoe onder meer post- en pakjesbedrijf Bpost behoort. In zijn functie als CEO is hij regelmatig te zien in de media en moet hij soms voor grote groepen mensen spreken. Maar dat is niet evident voor hem. 

"Ik heb moeten leren om op een podium te staan en het blijft lastig", zegt Peeters. "Ik beschrijf het vaak als een kijk in mijn verleden."

Daarmee verwijst hij naar het moment waarop hij het mikpunt was van pesterijen en geweld. "Mensen die je beoordelen, veroordelen en die naar jou kijken; zo voelde het vroeger en zo voelt het op het podium opnieuw."

Peeters volgde daarom een aantal communicatietrainingen. "Sommige CEO's voelen zich van nature sterk in presenteren, maar dat was bij mij zeker niet het geval. Gelukkig heb ik goede begeleiding gehad. Het was belangrijk voor mij om die stap te zetten, maar het blijft lastig."

Peeters werd geboren met een geboortevlek, in de volksmond ook wijnvlek genoemd. Dat is een zenuwaandoening waarbij de bloedvaten van de huid zijn uitgezet en er een verkleuring ontstaat. "Het is een degeneratieve ziekte, dus het wordt erger in de loop van de tijd", vertelt hij.

"Er is nooit een moment geweest waarop ik niet besefte dat ik er anders uitzag. Ik werd anders behandeld dan iedereen om mij heen, dat was een constante in mijn jeugd." 

Over bepaalde dingen werd niet gesproken, ook al waren ze heel erg en zouden ze niet mogen kunnen

Chris Peeters, CEO Bnode

Door zijn geboortevlek kreeg Peeters te maken met pesten. "En het ging verder dan dat, er werd geschopt en getrapt tot ik op de grond lag."

Op de pesters werd weinig of niet gereageerd. "Het was een tijd waarin zelfs leraars in de klas kinderen nog bij hun haarkleur noemden. Er heerste een dorpse mentaliteit. Over bepaalde dingen werd niet gesproken, ook al waren ze heel erg en zouden ze niet mogen kunnen."

Peeters herinnert zich goed de plaatsen waar hij als kind wél terechtkon. "De moeder van een schoolkameraad in onze gemeente was heel open-minded en altijd vriendelijk. Bij hen kon ik me gewoon voelen."

"Mijn ouders vormden ook een warm gezin dat zeer beschermend was. Ze hebben veel zorg voor me gedragen, maar er was ook altijd een zekere bezorgdheid. Ze vroegen zich af wat er van mij terecht zou komen, wat mijn kansen in het leven zouden zijn."

Als 18-jarige besefte hij plots dat die bescherming ook een beperking was. "Ik wilde niet afhangen van een detail in mijn leven", zegt Peeters. "Ik geloof dat een mens meerdere dimensies heeft en zich moet inzetten op de plekken waar hij wel een verschil kan maken."

"Daarvoor moest ik opnieuw openstaan voor de wereld en over al die dingen uit het verleden heen stappen."

Toen hij eind de 20 was, kreeg Peeters een laserbehandeling. Daardoor evolueert de geboortevlek minder snel. Toch is zijn levenspad sterk bepaald door wat hij in zijn jeugd heeft doorstaan. "Mijn niveau van sociale integratie was zeer beperkt, dat merk ik toch aan mijn levensloop achteraf." 

Hoewel Peeters in 'Touché' openhartig over zijn uiterlijk en verleden spreekt, blijft het een moeilijk onderwerp. "Het is niet iets waar ik zonder emotie op terug kan kijken."

De mensen die ertoe doen in mijn leven kennen mij op deze manier

Chris Peeters, CEO Bnode

"Professioneel weet ik niet of ik geworden was wie ik nu ben, dat kan ik niet zeggen. Maar als mens zou ik niet op dezelfde manier naar de dingen kijken. Wat ik heb meegemaakt, heeft mij ook veel geleerd."

Of hij die vlek dan ooit helemaal zou laten weghalen? "Op mijn 38e is mij die vraag gesteld. Ik heb daar heel lang over nagedacht en beseft dat ik dat niet meer wil. De mensen die er toe doen in mijn leven kennen mij op deze manier. Ik zou het erger vinden om geconfronteerd te worden met hun vragen en bedenkingen zonder vlek, dan met de commentaar die ik op de vlek krijg van mensen die ik niet ken. Dit is deel van mij, dit is wie ik ben."