Anastasya Chernook openhartig over haar jeugd in 'Het huis': "Ik heb me nooit een kind gevoeld"

"Als kind heb ik vaak gedacht: geef me gewoon een klop of maak me dood." Dat vertelt tv-persoonlijkheid Anastasya Chernook over haar jeugd met verbaal agressieve ouders. In het tv-programma 'Het huis' blikt ze terug op de "psychologische mindfuck" uit haar kindertijd, maar toont ze ook hoe ze alles als volwassene alles beter in perspectief probeert te plaatsen. 

Samenvatting:

• Tv-persoonlijkheid Anastasya Chernook (33) neemt in 'Het huis' zoals gewoonlijk geen blad voor de mond, maar toont tegelijkertijd haar klein hartje.
  

• Ze vertelt over haar jeugd met verbaal agressieve ouders. Ze kreeg nooit echte klappen, maar leefde wel in een huis waar roepen, schelden en vernederen niet ongewoon waren.

• Het lukt haar steeds beter om haar 'overlevingsdrang' een plek te geven. "Er echt van genieten: dat is het mooiste cadeau dat ik mijn ouders en grootouders kan geven."

Veel roepen, schelden en vooral vernederen: zo beschrijft Anastasya Chernook haar jeugd. Ze werd in 1993 geboren in Kirgizië en verhuisde in 2000 met haar gezin naar Aartrijke in West-Vlaanderen.

Een plek waar haar vader nooit volledig kon aarden, vertelt ze in 'Het huis'. Het duurde daardoor niet lang voordat hij naar de fles greep. Dat werd uiteindelijk anderhalf jaar geleden ook zijn dood. "Hij is letterlijk doodgevallen met te veel alcohol in zijn lichaam."

Die ongelukkige gevoelens werkte hij uit op zijn kinderen, vertelt Chernook. "Als ik met een slecht rapport thuiskwam, maakte hij me helemaal met de grond gelijk. Dat was echt een psychologische mindfuck."

Verbaal was het incasseren voor Anastasya en soms ging het zelfs nog een stap verder. "Er is veel aan mijn haar gesleurd en ik moest onder koude douches staan", vertelt ze geëmotioneerd. 

Echte klappen kreeg ze nooit, maar de psychologische druk was groot. "Ik heb vaak gedacht: geef me gewoon een klop of maak me dood. Als ik op dat moment moest kiezen tussen een tirade van 2 of 3 uur of een klop op mijn neus, had ik liever een klop gehad."

Chernook leerde de buien van haar vader herkennen. "Soms wist ik vooraf: dit gaat de hele avond duren. Soms kreeg ik wekenlang straf en vernederden mijn ouders me ook nog eens bij iedereen die ik kende."

Dat de 33-jarige vrouw een moeilijke jeugd had, is geen geheim. Maar dat het zo ver ging, doet toch schrikken. "Ik kon nergens heen. Als 15-jarige heb ik er af en toe over gedacht om me iets aan te doen."

Die ervaringen hebben haar gevormd. Als volwassene probeert ze de situatie vanuit het perspectief van haar vader te bekijken. "Het is makkelijk alles te reduceren tot: hij is verhuisd naar een ander land en was soms wel wat agressief. Maar wat hij met zijn eigen vader heeft meegemaakt, was nog zoveel erger. Ik kan me inbeelden dat hij vond dat hij het veel beter deed. Er is een context, maar het is geen excuus."

Jarenlang probeerde Chernook haar vader te helpen. "Op een bepaald moment ben je niet meer kwaad om wat hij je heeft aangedaan. Je denkt alleen nog aan zijn veiligheid. We hebben er enorm veel tijd, energie en moeite in gestoken."

In mijn hoofd was ik altijd een 'groot' kind, want ik heb me nooit kind gevoeld. Het is confronterend om te zien dat ik toen echt nog een klein meisje was

Anastasya Chernook

Ze plande uitstapjes om hem weer gelukkig te zien. "Maar de laatste jaren voor zijn dood heb ik het moeten loslaten. Ik moest accepteren dat ik er geen controle over had. Ik kon hem niet redden of veranderen. Het enige wat ik kon doen, was er voor hem zijn."

Met haar moeder is de verstandhouding intussen beter. "Zij staat echt open voor verandering en verbetering. Mijn mama is een harde werker en staat positiever in het leven."

Volgens Chernook rust er nog steeds een taboe op praten over gezinsproblemen. Dat merkte ze toen ze haar boek 'De kroning van het krotkind' uitbracht. "Over een toxische werkgever of een narcistische ex mag je een boek schrijven, maar over je ouders mag dat niet. Terwijl zij wel de verantwoordelijkheid hebben om voor een kind te zorgen."

Uit haar verhalen blijkt hoe onveilig ze zich als kind voelde. Dat wordt extra duidelijk wanneer Eric Goens haar oude beelden toont waarop ze haar schoolwerk instudeert. Chernook kan haar tranen niet bedwingen.

"Ik had deze beelden nog nooit gezien. In mijn hoofd was ik altijd een 'groot' kind, want ik heb me nooit een kind gevoeld. Het is confronterend om te zien dat ik toen echt nog een klein meisje was, even oud en klein als mijn zoon Donald nu."

Hoewel ze blij is dat ze in West-Vlaanderen belandde - ze noemt het een oer-Vlaamse omgeving waar integreren de enige optie was - voelde ze zich ook daar zelden geborgen. "Het was letterlijk onveilig, omdat we nog geen papieren hadden, maar ook onveilig omdat mijn ouders zo hard voor me waren."

Er is me altijd ingeprent dat we verhuisd zijn voor een beter leven voor mij. Dat geeft me het gevoel dat ik het moet waarmaken

Anastasya Chernook

Door therapie kijkt ze nu anders naar die periode. "Mijn therapeut vroeg wanneer ik als kind gelukkig was. Dat bleek vooral te zijn wanneer ik alleen gelaten werd. Het was confronterend om me in te beelden dat mijn eigen kind dat zou zeggen. Maar het is ook niet eerlijk om mijn ouders te beoordelen met de standaard van vandaag."

Als ze terugblikt op het parcours van haar familie, vraagt ze zich soms af of de verhuizing naar België wel de juiste keuze was. "In dat opzicht voel ik een grote 'overlevingsschuld'. Er is me altijd ingeprent dat we verhuisd zijn voor een beter leven voor mij. Dat geeft me het gevoel dat ik het moet waarmaken."

Die schuldgevoelens probeert ze om te zetten in een 'will to survive'. "Als ik me afvraag of ik dit allemaal wel verdien, besef ik dat ik het niet alleen voor mezelf doe. Ik doe het voor mijn mama, mijn grootmoeders en alle mensen die deze kansen nooit gekregen hebben. Er echt van genieten: dat is het mooiste cadeau dat ik hen kan geven."

'Het huis ' is elke dinsdag te zien rond 20.50 uur op VRT 1 en vanaf 6 uur 's ochtends op VRT MAX.